ในตอนเช้าที่เค้าเดินผ่านหน้าห้องฉันพร้อมกับรอยยิ้งเป็นการทักทาย
สายแล้วฉันต้องรีบไปเรียน
เวลา 2 ชั่วโมงในการเรียนฉันไม่ได้เบื่อเลย
อาจเป็นเพราะรอยยิ้มของเค้า
ฉันตั้งใจแล็คเชอร์ที่อาจารย์สอบไว้อย่าละเอียด
นี่เธอเราขอดูแล็คเชอร์เธอหน่อยนะเราจดไม่ทัน...เพื่อนที่นั่งข้างๆฉันพูดขึ้น
ได้สิ...ฉันตอบยิ้มๆ
เช้านี้ไม่มีเรียนแล้วจะมีอีกทีก็ตอนบ่าย
ฉันกลับมากินข้าวที่หอพัก
ใกล้เที่ยงแล้ว เดี๋ยวไม่นานเค้าก็คงกลับมา
ไม่นานจริงๆ
ฉันตั้งใจจะเปิดประตูห้องไว้เผื่อเค้าจะมองเข้ามาบ้าง
ฉันไม่เคยเปิดเผยความรู้สึกที่มีให้เค้ารู้เลย
ฉันรู้จักเค้ามา 3 เดือนกว่าแล้ว
เรายังไม่เคยคุยกันเลย
เพื่อนหลายคนมีคำถามว่าทำไมฉันไม่บอกเค้าไป
นี่มันชีวิตจริงนะไม่ใชการ์ตูนญี่ปุ่นที่จะได้สารภาพรักหลังโรงเรียน
แต่ที่จริงแล้วฉันก็ไม่รู้หรอกว่าทำไม แต่ทุกวันนี้ฉันก็มีความสุขที่ได้มองเค้า
คอยดูแล ห่วงใยอยู่ใกล้ๆ ถึงแม้ว่าเค้าจะไปเคยรู้เลยก็ตาม
ในตอนเย็น...
ฉันดูรายการทีวีอยู่สักพักเพื่อนข้างห้องก็เคาะประตู
ไปวิ่งกัน...เพื่อนฉันบอก
เอาสิอยู่ว่างๆพอดี เราออกไปวิ่งกันที่เดิม
ฉันไม่ได้วิ่งหรอกนะแค่เดินเล่นเฉยๆ
ในหัวฉันเวลาที่อยู่ที่ๆไม่มีเค้าอยู่ตรงนั่น
มันเหมือนจะเห็นแต่หน้าเค้าเวลาที่หลับตาอยู่เรื่อยไป
วันนี้เค้าไมได้ไปซ้อมเต้น(เค้าเต้นบี-บอยหรือพวกเบรคแดนซ์อะไรประมาณนี้แหละ)
ฉันไม่รู้หรอกนะว่าไปไหน
แต่กว่าเค้าจะกลับมาก็ประมาณ 5 ทุ่มกว่า
คืนนี้ก็ยังผ่านไปอย่างเงียบเหงาอีกคืน
ในขณะที่ใครบางคนอาจจะอยู่ในปาร์ตี้วันเกิด
หลายคนเลี้ยงฉลองวันสุดสัปดาห์
ชีวิตนี้มันช่างตลกจริงๆ...ความรักของฉันรักที่เกิดขึ้นเพียงข้างเดียว
